Wielerseizoen 2009

Cyclingteam 2009;

Activiteit 1; Zaterdag 14 en zondag 15 februari ‘’ATB toertocht’’.

Extra trainingstocht op 14 maart 2009, georganiseerd door het C.B.F.B.

HATERTSE VENNENTOCHT

Startplaats: Sportpark de eikelhof in Bennekom.

Afstand: 100 km.

Starttijden: 08.00 uur – 10.00 uur.

Activiteit 2; Zaterdag 4 april teambuildingsdag in Best.

Activiteit 3; Maandag 13 april ‘’De pedaleurs van Malden’’.

Activiteit 4; Maandag 1 juni ‘’Elfstedentoertocht’’.

Activiteit 5; Vrijdag 26 – zondag 28 juni ‘’Euregiotour der Italië’’.

Activiteit 6; W T G Australië.

Activiteit 7; Teambuildingsdag in Best.

Zaterdag 14 en zondag 15 februari ‘’ATB toertocht Delden’’

Wat een prachtig weekend had kunnen zijn is helaas vanwege de weinig aanmeldingen van het wielerteam beslist het aankomend weekend in Delden niet door te laten gaan.

Zaterdag 14 maart EXTRA TRAINING toertocht ´´de Hatertse Vennentocht´´

Ook ditmaal was de opkomst zeer slecht, met een aantal ziekmeldingen waren er niet meer dan drie mensen Peter, Ane en Gideon. Na een lange rit richting Bennekom kom ik aan bij sportpark de eikelhof. het enige wat je zag waren fanatieke fietsers die niet konden wachten met de 100 km. die was uitgezet door de organisatie. Na het inschrijven konden we vertrekken. Na wat bochtige wegen in en rond Bennekom, kwamen we op het platte land met lange rechte wegen richting Arnhem. Helaas met wat wind op de kop ging het voor een van ons iets te snel, en moesten we het even rustig aan doen. Over de dijken bij Arnhem en over de brug reden we richting een heuvel genaamd ‘’berg en dal’’ van een stijgingspercentage van maar liefs 12 %. Op het lichtste verzet naar boven en nog was het zwaar. Eenmaal boven was het even uitblazen, wat een heuvel. Al snel reden in de bossen rondom Malden, waar dan ook bij wegrestaurant ’t zwaantje na zo’n 50 km. konden pauzeren. Na een kop koffie en een beker warme chocolademelk stapte we weer op om de weg te vervolgen richting onze uitbestemming. Het weer dat oh zo mooi was toen we vertrokken werd steeds slechter. Er kwam steeds meer wind en de lucht werd steeds donkerder. Na zo’n 70 km. begon het dan ook met regenen eerst een beetje mot regen maar het werd steeds slechter. Vlak voor Bennekom moesten nog over de rivier de waal en dat deden we dan ook met de pond. Na de pond kregen we direct een klim van een meter of 200 met stijgingspercentage van 7 % dus dat viel wel mee, maar als je 90 km. al in de benen heb zitten met regen en wind valt die 7 % ook niet mee. Na nog wat bochten door wat dorpen draaien en keren kwamen we weer veilig aan bij het sportpark.

Zaterdag 4 april 2009 ‘‘Teambuildingsdag Best’’

Een nieuw seizoen, nieuwe fietsen, nieuwe gezichten maar dat weerhield ons niet om eens lekker een blokje om te doen in het altijd mooie helaas kan ik ditmaal niet zeggen altijd zonnige maar zeker wel gezellige Best. Bij aankomst en inschrijving bij het vrijetijdscentrum verzamelde alle mensen zich in de grote kantine voor een spoedcursus media. wat miss naar mijn mening iets te lang duurde, maar goed. Na de kennismakingsronde waarbij er nieuwe maar ook weer oude gezichten deden opduiken hadden we met zo’n 8 man en 1 dame een leuke groep bij elkaar. Rond de klok van half 1 vertrokken we dan ook voor een rondje van een kilometer of 40. Na een kilometer of 15 was het tijd om te pauzeren waarbij we de gelegenheid hadden om onze oude teamcaptain (Danny Horembach) te bedanken voor zijn inzet die hij heeft getoond de afgelopen 3 jaar. En zo onze nieuwe coördinator (Peter Gerritsen) voor te stellen. Na een lekkere kop koffie stapte we weer op en reden weer met een mooie boog richting Best. Na een valpartij de dag ervoor kreeg Geert last van zijn knie waardoor we eerder moesten terug keren dan voorspeld. Na mooie verhalen onderweg kwamen we uiteindelijk terug. Voor de mensen die in augustus naar de spelen in Australië gaan was er dan ook genoeg tijd om de kleding te passen. Rond de klok van 5, kwamen alle mensen bij elkaar voor de laatste toespraken en tot slot de certificaat uitreiking.

Maandag 13 april 2009 ‘’de pendaleurs van Malden’’

Al vroeg zat ik samen met mijn broer in de auto richting Malden. De opkomst was ditmaal erg laag voor de getransplanteerde sporters, Peter Gerritsen en ik Gideon Elve deden mee aan deze toch van 100 km. Mijn broer Ben was er ook bij om ons te steunen, motiveren, aanmoedigen als het kon. Om 9 uur stonden we bij de sporthal waar de inschrijving en het formeren van de groepen begon. Wij zaten met zijn drieën in groep 5. Bij vertrek liep alles voorspoedig. Na wat kleine heuveltjes begon ik toch al een beetje te kraken, en moest op een gegeven moment lossen uit de groep, helaas maar zo gaat dat. Bij aankomst in het plaatsje berg en dal, was het draaien en keren. Omhoog en naar beneden draaien en weer omhoog, en zo ging dat kilometers lang door. Met heuvels van 8,9, en zelfs 12% had ik met mijn verzet, dat overigens te zwaar was het bijzonder zwaar. Peter en Ben reden met speels gemak omhoog, respect daarvoor. Na een kilometer of 80 zag ik het niet meer zitten, alles deed pijn mijn knieën maar ook mijn kuiten deden bij iedere trap dat ik deed pijn. We besloten dan ook om rustig terug te fietsen en de groep waar wij in meereden te laten gaan. Met een slakken gangetje reden we naar Malden. Bij aankomst konden we heerlijk genieten van de zon en een heerlijke lunch die Ane de vrouw van Peter had klaar gemaakt voor ons.

Conclusie; wie daar niks te zoeken heeft moet er zo ver mogelijk vandaan blijven.

Zondag 26 april 2009 ‘’martin maasland classic’’

Ditmaal waren we allemaal uitgenodigd in het prachtige en zonnige Hoevelaken. Met 7 getransplanteerde en 5 sympathisanten hadden we een mooie groep bij elkaar. Na een kopje thee en een heerlijke stuk appeltaart werd het wel eens tijd om te gaan fietsen. Na het bewonderen van de fietsen en een mooie groepsfoto reden we twee aan twee richting Amerongen. Na een kilometer of 15 kreeg Geert die de dag ervoor van zijn fiets was gereden en te val was gekomen het moeilijk, waarop we besloten dat het niet verstandig was om door te rijden maar onder begeleiding terug te rijden naar het huis van Martin. We kwamen steeds dichter een van de twee klimmen die we die dag zouden doen. En na een bosrijk stuk reden we dan tegen het vals plat dat eigenlijk meer dan vals plat was naar boven. Al snel werd er onderscheid gemaakt van klimmers en niet klimmers. Rustig reed ik naar boven waarnaar er een korte maar snelle afdaling (60 km/h) kwam, onderaan de heuvel van de andere kant werd er gestopt totdat de groep weer kompleet was. Gelijk was daar het volgende les. ‘’Op het kantje rijden’’ is makkelijk uit te leggen; als men wind tegen of schijn van voren heb, moet je zo dicht mogelijk tegen de rand van de weg rijden, om zo je mede wieler collega in de wind te zetten. De bedoeling van dit is dat, je tegenstander zo niet kan profiteren van jou. Dat gebeurde dus op het stuk na de Amerongseberg op weg naar de pauze een dorp verder. Een lange dijk met de wind schijn van voren, was er weinig mogelijkheid tot schuilen, er moest kop over kop worden gereden, waardoor werd de snelheid tot wel 40 km/h werd opgedreven. Het terrasje kwam in zicht waar we heerlijk kop koffie namen. In deze pauze kregen de mensen die geselecteerd waren voor de Gold Coast de geledenheid tot vragen, hoe het zat bij de vorige spelen aan toe ging en of dat miss deze keer ook zal gaan. Het leverde al met al mooie verhalen op. Rustig reden we verder, door mooie landschap, mooie beboste gebieden die mooi vloeiend overliepen in weilanden tot kleine dorpjes. Na een kort heuveltje en een erg snelle afdaling reden we rustig terug richting Hoevelaken. Na een kilometer of 75 reden we het erf op waar een heerlijke kop warme tomatensoep/kippensoep en vers klaargemaakte belegde broodjes al rijkelijk op tafel klaar stonden.

Maandag 1 juni 2009 ‘’elfstedentocht’’

Ditmaal was het zeker een vroegertje voor diegene die vandaag meerijden in de 240 km. langer toertocht dwars door Friesland. Voor Elbrich, Peter, Geert, Ben en ikzelf ging de wekker al om vier uur s’morgens. Na een goed ontbijt dat zeker noodzakelijk is voor zo’n lange tocht, controleerde we de fietsen, vulde we de bidons en onder begeleiding van Elbrich haar ouders reden we richting Bolsward, waar de start was van de tocht. Alle kaarten zo’n 15000 waren uitverkocht, dus je kan je wel voorstellen hoe druk het is geweest aan de start. In grote getalen reden we uit Bolsward, richting het eerste controlepunt dat lag op 22 km. in het plaatsje Harlingen. Al snel moet ik helaas zeggen, moest een van ons wegens een onrustige voorbereiding al vroeg lossen. Na wat advies aan deze renner ging het een stuk beter, maar kon het tempo helaas niet meer volgen. Al snel reden we verspreid over het parcours, en was het ieder voor zich. Ben en ik waren samen bijeen gebleven om elkaar te helpen waar het kon. Het eerste gedeelte richting Dokkum hadden we de wind wat tegen, maar ondanks de grote groepen mensen was het dit keer geen moeite om uit de wind te blijven. Na een miscommunicatie met mijn broer, raakte ik wat achterop en moest in de achtervolging. Omdat hij in een gestaagd tempo door reed duurde het een aantal kilometers dan ook voordat ik weer terug bij hem was aangesloten. Het vervelende was dat ik hem op zo’n driehonderd meter zag rijden, en geen moment de kans kreeg om dichterbij te kunnen komen. Pas na een kleine etenspost viel het groepje even stil en kreeg ik de kans om naar hem toe te rijden, en dat deed ik dan ook. Snel legde ik er nog een tandje bovenop om zo samen het hem naar Leeuwarden te rijden. Door deze inspanning die ik had moeten doen, was mijn knie die ik de week ervoor overbelast had, op gaan spelen. Aangekomen in Leeuwarden, op 110 km, wist ik dat ik deze tocht niet uit zou rijden vanwege de pijn aan mijn knie. Na een korte stop waar we een energiereep aten en onze bidons bijvulde met water, reden we met de wind in de rug terug richting Bolsward. Door de dorpjes heen stonden steeds meer mensen langs de kant om alle wielrenners toe te juichen, muziek en draaiorgels het was een feest voor zowel de fietsers als de mensen langs de kant. iedere keer als je zo’n dorpje doorreed dacht je dat je er bijna was, maar helaas was dat niet zo. Na kilometer 135 kwamen we langs Wommels, waar we zouden afspreken voor een heerlijke lunch verzorgd door Elbrich haar ouders. Voor mij betekende dit het einde van de Elfstedentocht 2009, en voor nog drie getransplanteerde sporters was Wommels de eindbestemming van vandaag, maar voor een persoon (Ben) broertje van, was dit een welverdiende rustpauze om vervolgens de volledige 240 km. alleen door te rijden. Ik zeg u dit ‘’Proficiat’’.

I.v.m. de lange reis die we voor onze kiezen kregen, leek het ons verstandig om een dag eerder te vertrekken naar Oostenrijk. Normaal was de afspraak dat we woensdag nacht zouden vertrekken maar dat werd dus dinsdagavond. Gelukkig liep de reis voorspoedig en hadden we geen last van files of rare opstoppingen vanwege de wegwerkzaamheden die op de dag van vandaag een doorn in het oog is voor vele weggebruikers. Na een reis van 10 uur, kwamen we aan bij pensioen Friedl waar we de gelegenheid hadden om ons van de reis op te frissen. Ook was een dutje van een paar uur ook geen overbodige luxe. Rond de klok van 5, zijn we naar het andere hotel gelopen waar de andere Nederlanders zaten. Waar we gezamenlijk er een Bourgondisch avondje van maakte.

De dag voor de Euregiotour was het meer uitrusten dan intensief fietsen. I.v.m. het Weer dat erg wisselvallig was, leek het ons verstanding om wat extra spullen te kopen voor de dagen die komen gaan. En voor de rest was het winkelen en wachten tot dat het tijd was voor de openingsceremonie. Donderdagavond moesten alle renners die meededen aan de tocht zich verzamelen bij Hotel Engl, waar we met zijn alle naar het congres gebouw van Innsbruck wandelden. Na een paar mooie speeches konden we aan tafel voor een overheerlijke maaltijd, (pasta en salade) maar als toetje heerlijk zoet gebak.

De wekker ging vandaag extra vroeg, vroeg ontbijten en zo snel mogelijk naar de start van de euregiotour, dat net als vorig jaar bij de kliniek van Innsbruck van start ging. Er was al veel volk op de been toen mijn broertje en ik bij de start verschenen. Even ons aanmelden, en dan maar wachten totdat je het startschot kreeg te horen. We hoefde gelukkig niet lang te wachten om bij het ziekenhuis weggeschoten te worden richting onze eerste beproeving de Brennerpass. Rustig reden we met 92 renners door de straten van Innsbruck. Voor ons werd door goed werken van de politie, wegen vrijgegeven zodat wij als groep zonder te wachten door konden rijden richting de Brenner. Al snel reden we tegen de brenner op en was het ieder voor zich. Al snel brak het peloton van 92 renners in meerdere stukken, en ontstonden er meerdere groepjes van renners die elkaar er doorheen hielpen om boven te komen. Twee jaar geleden reed ik ook de Brennerpass over maar dat ging toen heel anders, Zwaar en vermoeid kwam ik toen boven, nu twee jaar later moet in concluderen dat ik erg gegroeid bent en dat het nu een stuk makkelijker gaat dan voorheen. Halverwege de pass op zo’n 20 km. was er een adempauze/ kleine eetpauze georganiseerd voor degene die behoefte had aan wat drinken en eten (Energy bars). Na 15 min was het weer de hoogste tijd om naar de lunchpauze toe te rijden die 45 km verder lag. Doordat er grote krachtsverschillen waren in de groep, brak deze al snel in drie groepen. Zelf bleef ik in groep twee hangen, zodat ik nog een beetje kracht kon sparen voor een klein klimmetje aan het eind van de Brennerpass, die ik me nog kon herinneren van twee jaar geleden. En of die zwaar was, het zweet liep over mijn wangen van inspanning maar gelukkig kwam aan dit klimmetje dat niet langer was dan een kilometer een eind. De afdaling was makkelijk, snel, breed en overzichtelijke bochten. Toch tikte mijn teller even de 74 km/h aan wat op twee dunne bandjes erg hard is. Tijdens de lunchpauze kwamen van verschillende renners (o.a. Nederlandse renners) met mooie verhalen hoe hun de klim en de afdaling hadden ervaart. Tijdens het eten werd ons duidelijk gemaakt dat iedereen om 16.00 uur boven op de Pensor joch moest zijn waarnaar we een gezamenlijke afdaling deden.

Een ieder mocht dan ook zelf vertrekken wanneer hij wilden, zelf vond in dat 13.00 uur vertrekken voor deze berg die een gemiddeld stijgingspercentage had van 9% voldoende was. Samen met Peter reed ik richting de voet van de berg, waar we elkaar nog even succes wenste, waarnaar Peter die overigens een veel betere berggeit is als ik als een gek ervan door ging. Al snel kwam ik erachter dat dit echt een verschrikkelijke berg was, die je geen tijd gaf om even te rusten. Langzaam gingen de kilometers onder mijn wielen door, maar na een kilometer of 3 moest ik even uitrusten, hij was eigenlijk te zwaar voor mij. Na wat gegeten en gedronken te hebben stapte ik weer om mijn fiets. Gelukkig waren er dit jaar weer motoren die de vermoeide renners een stukje naar boven brachten en heb dit dan ook meerdere malen gedaan om zo nog redelijk fris, wat heet fris na 90 km. waarvan 30 klimmen boven te komen. Na de derde keer geduwd te zijn was ik op een kilometer van de top, en kwam ik mijn broertje tegen (lopend). Ik vroeg hem “wat er was”, en hij antwoorden,”ik heb de hongerklop gekregen”. En hebben deze laatste kilometer samen naar de top gereden. Na een aantal groepsfoto’s, zijn wij gezamenlijk naar beneden gereden. Volgens de statistieken was dit een overzichtelijke daling, maar door de harde wind was het zeker niet een van de makkelijkste dalingen, en dat bleek ook wat er is gebeurd. Door onbekende oorzaak is een van onze renners onderuit gegelden en heeft daarbij haar sleutelbeen gebroken. Zelf heb ik daar niks van mee gehad, omdat alle Nederlanders bij de eerste 6 renners zaten. Ook bij deze afdaling werden grote snelheden gehaald tot ver boven de 80 km/h. Halverwege de afdaling begon het te regen waardoor het van een makkelijke daling een gevaarlijke daling werd, en daardoor werd er ook besloten om de rest van de tocht rustig aan te doen. Dit was 10 km voor het einde van de eerste dag.

De tweede dag was vooral het eerste stuk erg makkelijk vanwege een kleine 20 km. lange afdaling. Maar ondanks dit makkelijk was op papier, bleek dat in werkelijkheid toch anders. In deze daling zaten 22 tunnel die uiteenliepen van 10 meter. tot wel 500 meter. Deze daling bracht ons naar beneden naar het plaatsje Bolzano. Bolzano ook wel bekend van zijn kloosters, monumenten, fonteinen en musea’s. Ook wij stopten op een groot plein waar veel media aandacht was voor orgaandonaties. Hier bleven we dan ook even staan voor wat drinken en een broodje waarnaar we na een minuut of 30 doorreden richting Montagne dat zo’n 38 km. verder lag voor de lunch.

Deze streek staat bekend om zijn uitgestrekte wijnvelden en was dan ook erg mooi om doorheen te fietsen. In de tussentijd was de temperatuur al flink gestegen en het kwik was dan ook gestegen tot boven de 30 graden. Er werd dan ook aangeraden om veel te drinken en vooral de buitenlanders zich eigen te beschermen met zonnebrandcrème. Rond de middag kwamen we bij een klein klimmetje die ons naar de lunchplek zou lijden. Ook ditmaal kwamen er weer mooie gesprekken op gang door de Nederlanders en de Belgen, dat vooral ging over de Giro. Maar ook hier kwam een eind aan en moesten weer op de fiets voor de laatste kilometers van de dag.

Ook ditmaal reden we door de wijnvelden richting de eindbestemming. Na nog wat kleine klimmetjes en een vrij hoog tempo in de groep, brak het peloton meerdere malen, maar kwamen we dan eindelijk als een groep aan op de eindbestemming. Althans dat dachten wij, ons hotel lag 5 km. de berg op en moesten dat per fiets doen. Het was op zich geen probleem geweest als het een normale klim was maar integendeel, deze klim was van buitencategorie, met zo’n gemiddelde stijgingspercentage van 10% was dit na 90 kilometer fietsen een onbegonnen klus. Maar ook na lang zweten, vooral zweten kwamen we aan bij het hotel.

Ook de derde dag was het vroeg uit bed. Een heerlijk ontbijt, en een frisse douche met een prachtig uitzicht vanuit onze hotelkamer maakte dit weer goed. Wat we gister omhoog moesten rijden, moesten we nu weer naar beneden, alleen het grote voordeel was dat we nu binnen 10 minuten beneden waren. Gelijk vanuit de start reden we met een redelijk tempo richting Arco, waardoor het peloton brak en er zo’n 20 a 30 fietsers af moesten.

Omdat we aan een tijdslimiet zaten konden wij niet wachten en waren genoodzaakt om door te rijden. Halverwege het parcours raakte de leiding de weg kwijt, dat toch erg komisch was. Na een paar keer draaien en keren vonden we de weg en reden naar de enige stop van de dag, naar de wijnbrouwerij Ferrari. Na Wat wijntjes en een hapje was de groep weer kompleet en reden we naar het gardameer. Hier kregen we vanaf de berg een prachtig uitzicht over het meer, waar we dan ook met volle teugen van genoten. Na een korte afdaling kregen we begeleiding tot aan Arco waar we een heerlijk diner kregen.

18 Augustus 2009; Eindelijk na twee jaar van hard trainen was het dan zover, vandaag 18 augustus 2009, gingen we dan met het Nederlandse team richting Gold Coast Australië. Al om half acht stond ik al op schiphol, met een berg aan bagage, een koffer, fietstas en handbagage met een totaal gewicht van 30.6 kg., waar 30.0 kg. was toegestaan. Gelukkig kon ik mijn charmes in de strijd gooien en kreeg ik geen boete vanwege het overgewicht. Al snel volgden er meerdere mensen aan de incheckbalie. Vanaf 08.30 uur werd iedereen verwacht in een café dat speciaal was afgehuurd voor de laatste instructie. Maar ook voor een heerlijk bakje koffie en een muffin. Om half 11 moesten alle sporters door de douane heen zijn waar naar we op het gemakje naar de gate konden lopen. De laatste controle van de handbagage en het detectiepoortje was een feit. En nu maar wachten totdat we een plekje kregen toegewezen in het vliegtuig. Al snel werd er omgeroepen dat de mensen die moeilijk te been waren als eerste naar binnen mogen en daarna de mensen die achteraan zaten, waaronder ikzelf. Op plaats 55a aan het raam was mijn plaats voor de komende 12 uur. Echt vervelen heb ik niet gedaan. Je kon genoeg doen; films kijken, oa. Wolverine, 17 again, muziek luisteren en games spelen waaronder de gameboy. Eenmaal aangekomen op Singapore was het wachten, 4 uren lang. Maar met een goed gesprek en een heerlijke bak koffie vloog ook deze tijd snel voorbij. De laatste 8 uur vliegen was een feit. Veel mensen waren zo vermoeid dat het de eerste uren doodstil was in het vliegtuig. Zo’n 75 % van de mensen lagen te slapen, ook ik heb geprobeerd mijn ogen dicht te doen maar helaas. Eindelijk was het dan zover dat de piloot ons vertelde dat hij de landing ging inzetten. En voor je het wist stond het toestel aan de grond, en parkeerde hij hem even voor de deur. Door de douane was ook geen probleem, had alle papieren bij maar toch vanwege mijn fiets werd ik apart genomen, en werd gecontroleerd of mijn fiets schoon was. Er mocht geen gras of modder aan mijn wielen en pedalen zitten. Eenmaal door de douane werden we door de al aanwezige supporters en sporters luid toegejuicht waarna we met een grote groep van het vliegveld naar de bussen liepen die al op ons stonden te wachten. Van Brisbane naar Gold Coast was nog een 1 uur rijden. In de bus viel ik in slaap en werd wakker voor het hotel Bel Air in Gold Coast wakker.

20 Augustus 2009; Na een vermoeiende twee dagen, werd er vandaag een groepsexcursie gehouden. De bedoeling was dat we rond de klok van 12 uur werden opgehaald door een busmaatschappij die ons richting de haven van Gold Coast zou brengen voor een gezellige boottocht naar een eiland voor de kust van Australië. Eenmaal aan boord van een zeer mooie catamaran voeren we richting mclarens lading. Een klein eiland waar genoeg te doen was, oa. Waterskien, rondvlucht met watervliegtuig, kleine safari, zwemmen in de zee, luieren en natuurlijk lekker eten. Op deze manier konden alle mensen de dag zelf indelen. Ik heb zelf mijn camera gepakt en wat foto’s gemaakt van de natuur en van de beesten die op dit eiland aanwezig waren. Om half vier werden we weer verzocht om aan boord te gaan voor de terug vaart van 45 minuten. Terug in de haven, werden we verwacht in een restaurant dat op loopafstand lag van de haven. Na wat voor gerechten, werden we gevraagd om aan tafel te gaan voor het hoofdgerecht. Gelukkig kon je kiezen tussen twee gerechten vis of vlees. Na wat aankondigingen en wat teambesprekingen kwamen de boorden. En moet zeggen het vissie was erg lekker. Rond de klok van 22.30 uur was het de hoogste tijd om met de bus terug naar het hotel te vertrekken

21 augustus 2009; Na een lange reis en een dag met de groep moest het wel eens tijd worden om onze fietsen in elkaar te zetten. De wielen, het stuur, de pendalen, derailleurs en het zadel zijn nodig om de fiets weer compleet te krijgen. Na enig overleg wanneer het mogelijk zou zijn, vertrokken we rond de middag. Waarheen was nog niet duidelijk maar dat we op de fiets reden in Australië was een feit. Dit was voor eenieder de eerste keer dat we aan de andere kant van de weg reden, en soms reden we door onoplettendheid plots aan de verkeerde kant van de weg. Best gevaarlijk vond ikzelf. Na een kilometer of 15 reden we een doodlopende weg in en eindigde we op het strand. Nou nu maar terug rijden en kijken of er een andere weg was. Bij het passeren van het hotel vonden Wim en Martin het voldoende voor vandaag. Peter Jacob en ik gingen nog even door maar ook na zo’n 50 km verder reden we terug naar het hotel. Eenmaal bij het hotel aangekomen, hadden we wel een douche nodig. Want ook vandaag was het weer erg warm, zo’n 30 graden. Na wat overleg over het parcours waar we morgen heen zouden  gaan en wat we vandaag hebben mee gemaakt, was het tijd voor een heerlijke diner.

22 Augustus 2009; Vandaag waren we vroeg uit de veren om zo vroeg mogelijk bij het parcours te kunnen komen. Na ons ontbijt en de laatste voorbereiding, reden we al zoekend in de richting van de baan waar wij als het allemaal meezat veel medailles gingen wegpakken. Na een half uur rijden vonden we dan uiteindelijk het parcours. Eerste indruk was; mooi asfalt, mooie baan, zwaar parcours maar wat een plek. De plek waar dit parcours lag was geen enkele boom te zien geen stukje gras behalve die ene dooie boom. Het was kokend heet, echt ik voelde me net een kip in de oven die langzaam gebraden werd. Echt verschrikkelijk. Na een rondje of 7 wist ik welk verzet moest rijden en welke snelheden er gereden zouden worden. Het zou al met al een snel rondje worden. Maar we moesten niet een rondje maar vier rondes dus daar komt wel even wat bij kijken. Al vroeg gingen Martin, Wim en Jacob terug naar het hotel ivm met de hoge temperatuur. Peter en ik deden nog een paar rondjes voordat ook wij onze spullen pakten en vertrokken. Binnen zeer korte tijd waren we terug bij het hotel waar ik genoot van een heerlijke koude douche.

De nabije dagen hebben we het parcours steeds aangedaan om ervoor te zorgen dat het met de conditie en met de snelheid goed zat.

25 Augustus 2009; Het was een hele vroege dag voor alle wielrenners, 05.30 uur ging bij mij de wekker. Om zes uur moesten we bij het convention centrum zijn voor het ontbijt. Na een goed ontbijt, hadden we anoniem afgesproken om naar het parcours te rijden. De afstand van het hotel naar het parcours was 14.2 km, een prima warming-up voor ons. Eenmaal op het circuit, maakte we ons klaar voor een paar rondjes. Na een half uur werden alle renners verzocht om zich bij de scheidrechters te melden. Hier werden de laatste dingen besproken en kreeg je je rugnummer. Tot mijn grote verbazing kreeg ik nummer 13 uitgereikt. Hier was ik niet echt blij mee, misschien toch een beetje bijgeloof. De spanning was bij mij goed te voelen en had even een paar minuten voor mijzelf nodig voor de start. De ene na de andere vertrok vanaf het startblok. Ook ik moest er aan geloven. Klikte mijn pendalen vast en ging rustig in het zadel zitten. De starter telde af, 1 minuut, een halve minuut 15 seconden, 5, 4, 3, 2, 1, en ik mocht weg. Snel zette ik hard aan en bereikte gelijk een goed tempo, met zo’n 42 km reed ik mijn eerste rondje. Op het rechte stuk hadden we de wind in de rug en haalde snelheden tot boven de 50 km/h. Rondje na rondje bleef ik goed rijden. Het laatste rondje deed erg veel pijn, de verzuring was al goed te voelen in de benen, maar bleef alles geven was ik had. Na de finish stonden mijn teamgenoten me al op te wachten, en hielpen me van mijn fiets af, kreeg en flesje drinken aangereikt en ging snel in de schaduw zitten. Na het uithijgen gaf ik mijn evaring door aan de andere wielrenners, zodat zijn misschien nog harder konden dan ik. Na een lange ochtend wachten op de andere deelnemers werd de nummers 1, 2 en nummers 3 van ieder categorie bekend gemaakt. Even zag het er slecht voor mij uit, maar mijn teamgenoten zeiden dat ik wel kans had op een medaille. En kregen ook gelijk. Tot mijn grote verbazing won ik op de tijdrit een gouden medaille. Ik ben hier erg blij mee en hoop dat de tweede dag nog beter zal worden.

26 Augustus 2009; Vandaag 26 augustus stond de 20 km road race op het programma, dus moesten we weer eens vroeg uit bed. 05.00 uur ging de wekker weer. Ditmaal was het een stuk verder rijden dan de dag ervoor. Ver buiten Gold Coast, tussen de grote en eindeloze lange suikerrietvelden werd de road race gereden. Na het opspelden van meerdere rugnummers en het controleren van de fiets, mochten we zo’n 20 minuten voor de wedstrijd ons op het circuit warm rijden. Zo’n 5 minuten voor de race, moesten alle wielrenners bij de scheidrechters komen voor de laatste instructies. Na de toespraak moesten alle wielrenners die uitkwamen in de adult ( 18 tot 29 jaar) groep naar de startstreep toe. Ook hier werd er afgeteld van 5 naar 1, en we vertokken. Een Amerikaan nam de leiding en reed direct erg hard, de rest volgde in zijn wiel. Er waren constant demarrages van meerdere renners, dit spel duurde tot km. 7, even werden de benen stil gehouden om te kijken wie er nog bij waren. Een kopgroep van vier renners was ontstaan, een Amerikaan, Hongaar, Spanjaard, en een Nederlander en dat was ikzelf. Mijn drie concurrenten hadden onderling een gesprek, en aan de lichaamstaal van deze drie renners kon ik zien dat ze niet met mij naar de finishlijn wilden rijden. Meerdere keren reed een van de drie weg die als springplank fungeerde, waardoor ze mij dwongen om gaten dicht te rijden. Ik heb dat twee keer gedaan en vond het toen wel welletjes. Nogmaals werd er op deze manier aangevallen, en ditmaal bleef ik zitten. De Amerikaan reed 20 tot 50 meter op ons uit samen met de Hongaar en nu werd er weer verwacht dat ik dit gat dicht reed, maar paste. Het gat werd groter en groter en de Spanjaard werd zenuwachtig, hij begon te praten en dat ging naar schelden. Ik wist dat ik dit gat niet meer dicht kon rijden en met de dag van gister waar ik goud had gehaald, zei tegen mijzelf dat ik voor het brons maar moest gaan. Het tempo ging omlaag en stonden soms bijna stil. Daarna ging het weer hard maar ik bleef in het wiel hangen. Het laatste rechte stuk naar de finish was een kilometer lang. De spanning was om te snijden, weer stonden we bijna helemaal stil, de een aan de ene kant van de weg en de ander aan de andere kant van de weg. Als een slang over de weg begonnen we elkaar te volgen, en de streep kwam steeds dichterbij. Plots bleef hij aan de linkerkant van de weg rijden, zodat ik er links voorbij moest gaan, even keek hij naar voren en in die ene tel van een seconden ging ik niet links maar rechts hem voorbij. Maximaal op de pendalen, snel ging de teller boven de 45 km/h. Ik keek om en zag dat hij mee ging nogmaals vol op de pendalen, keek nog een keer om en zag dat deze Spanjaard het opgaf, waarnaar ik alles gaf wat ik had waardoor ik als derde en alleen over de finish heen vloog. Na de felicitaties van de enkele Nederlanders en de andere renners mocht ik mijn bronzen medaille ophalen.

28 Augustus 2009; Na de wedstrijden hadden we nog een paar dagen om een deel van de stad te kunnen zien. Een ding dat ik wilde doen was naar het hoogste punt van de gold coast lopen. Het was namelijk de zogeheten Q1 tower. Deze toren had een hoogte van 230 meter en 77 etages die je in 43 seconden had bereikt als je met de lift gaat dan eh. Eenmaal aangekomen op het hoogste deck had je een schitterend mooi uitzicht over de stad gold coast. Je kon de kilometers lange stranden goed zien vanaf deze hoogte. Na wat foto’s en wat eten en drinken was het wel weer de hoogste tijd om naar beneden te gaan. Ook ditmaal gingen we met de lift en nu deden we er niet langer over dan 43 seconden. Ik vond het een erg mooi.