Wielerseizoen 2008

CyclingTeam 2008;

Activiteit 1; 16,17 februari ” ATB Grenzeloos” en “Twickeltour”

Activiteit 2; Zaterdag 5 april n Best Rondje”

Activiteit 3; Zondag 18 mei “Peter rijdt ons uit de wind’

Activiteit 4; 27, 28, 29 juni Euregiotour Italie

Activiteit 5; 31 augustus tot 7 september ETDG Würzburg Duitsland

Activiteit 6; 19, 20, 21 september Drielandertocht

Activiteit 7; 27 september Gemeenschappelijk training in Best

ATB Grenzeloos en Twickeltour, Bittere kou kon de voorbereidingen door de vele vrijwilligers er niet van weerhouden om de deelnemers aan de jaarlijkse ATB tocht van “De Twickel Trappers” een prachtige tocht voor te schotelen. In alle vroegte werden start en finish, de pauzeplaatsen, inschrijftafels en de bepijlingen afgewerkt. Niet alleen de zon liet zich uitbundig gelden, ook de deelnemers kwamen in grote getale van heinde en ver naar Delden. De materiaalmensen hadden hun handen vol aan het draaiende maken van bevroren onderdelen en pechvogels met de eerste lekke banden. Fotografen reden tijdens de tocht rond om de mooiste plaatjes te schieten die komende week op deze site komen te staan. Bij de pauzeplaatsen was het genieten van snert en zon, eenmaal aan de finish dankten velen de organisatie voor de mooie tocht en beloofden volgend jaar terug te komen. De EHBO en mensen van de afdeling fietsen afspuiten hadden een snipperdag omdat het harde en snelle parcours weinig modder opwierp en ongelukken uitbleven.

WTGN Teambuildingsdag; Voor het eerst reden we niet op de wielerbaan in Tilburg maar deden we een rondje in en rond Best. Vanwege het slechte weer was het een matige opkomst, vele die een tweede sport hadden dat binnen was bleef dan ook binnen. Voor diegene die wel de op de fiets sprong hadden een fantastische dag. Met een aantal nieuwe gezichten was het die dag was het vooral kennismaking dan stevig trainen. Na een kilometer of 60 reden we richting het vrijetijdscentrum best, waar we nog wat verhalen van het vorig jaar opdeden.

Euregiotour Vrijdag 27 juni 2008; Om 9 uur klonk in de straten het startsein voor een nieuwe euregiotour, het peloton was er weer klaar voor. Maar deze dag zal in gaan als de meest gevreesde dag van alle renners uit verschillende landen. Dit was een van de zwaarste tochten die ik ging rijden uit mijn rennersloopbaan. De afstand was 140 km. met een grote klim naar de 2509 m. hoogte. Een die begon bij de start en eindigde op een km. of 110, waarnaar het daaruit alleen afdalen was. De eerste zestig km. gingen erg snel voorbij, op km. 65 was er een grote stop om even goed te eten en onze bidons te verschonen van vers drinkwater. Na de lunch was het ieder voor zich, en ging ieder zijn eigen tempo. Al snel kwam ik i.v.m. slechte klimmerscapaciteiten ver van achter te rijden, en begon mijn eigen tempo te rijden, van het uitzicht te genieten. op een gegeven moment werd het mij even te veel, veel te steil. stapte van mijn fiets en wachten tot ik weer even op adem was, na wat minuten gewacht te hebben sprong ik weer op mijn fiets en ging stug verder met mijn missie, het halen van de top. Op een gegeven moment kwamen we bij de grens tussen Oostenrijk en Italië, waarna we een afdaling kregen van een lengte van 2 km., ik dacht, zo wel hebben het gehad maar dat was nietwaar. Na deze korte afdaling kwamen en bleken ook achteraf de zwaarste km. te zijn van de dag. Ik moest voor de tweede keer mijn meerdere erkennen in deze verschrikkelijke berg, en stapte definitief af, om mij naar de top te brengen op 2509 m. hoogte. Na iedereen op de top aanwezig te zijn hielden we een korte pauze waarna we een zeer gevaarlijk afdaling tegemoet gingen. Haarspeldbochten, steile stukken en gaten in het wegdek waren de kenmerken van een gevaarlijke afdaling, snelheden boven de 75 km/h waren niet ongewoon. Na een km. lange afdaling waren we dan eindelijk beneden, met pijn in mijn armen kwam ik tot stilstand, ik was een van de eerste en moest dus een tijdje wachten voor de laatste aankwam, waarna we gezamenlijk naar het centrum van het dorp reden om daar de dag af te sluiten met een lekker Italiaans wijntje.

Zaterdag 28 juni 2008; Na een korte nachtrust, maar een heerlijk ontbijt stapten we weer op de fiets voor een heerlijk dagje fietsen in het oh zo mooie Italië. Vandaag was het op papier een makkie in vergelijking van wat we gister voor onze kiezen kregen. Het idee was dat we een lichte daling hadden, in praktijk weet je al dat dat niet waar is. Het was ook voornamelijk afdaling maar ook van die korte maar steile klimmetjes, waar je echt je benen pijn kon doen.Na wat dorpen doorgereden te hebben kwamen we bij onze eerste stop aan waar we een toespraak kregen van de burgemeester van het stadje. Ook was hier de mogelijkheid tot eten en drinken en kon je gebruik maken van het toilet. Het werd steeds warmer in de dalen en dus ook in de dorpjes waar wij waren. Er werd dus ook beslist om zo snel mogelijk door te rijden naar de volgende stop. Dit keer ging het erg snel van voren, en wat dan gebeurd is dat het peloton in tweeën breekt wat ook hier het geval was. Het tempo moest naar beneden en daar werd dan op gereageerd, zodat we allemaal gezamenlijk bij het eindpunt van dag twee aankwamen. Bij deze laatste avond wordt altijd goed gegeten en gedronken en ook dit jaar was dat niet anders.

Zondag 29 juni 2008; Na wederom een zeer korte nachtrust stond de laatste dag op het programma. Dit was tevens ook de makkelijkste dag. Vandaag liepen de laatste 100 km. langs een rivier die uitmondt in het gardameer, waar ook de finish was van deze tocht. Omdat het de laatste dag is vielen er al snel gaten in het peloton vanwege de vermoeidheid, het peloton brak in meerdere stukken en als je dus achteraan zit, moet je als je vooraan wilt komen er iets meer voor doen dan nodig is. ook nu werd het erg snel warm en wilde dus zo snel mogelijk nar het eindpunt van deze tocht. Het uitzicht was echt prachtig, langs steile rotswanden en prachtige vergezichten. Na de laatste klim van deze tocht, met een stijgingspercentage van 10% dus het was nog even serieus aan de bak voor eenieder, ook deze klim aan zijn einde. Waarna we de laatste km. rustig naar de finish reden voor een warm onthaal.

ETDG staat voor European Transplant and Dialysis Games. Deze spelen worden iedere twee jaar gehouden. Dit jaar 2008 was Wurzburg Duitsland aan de beurt, en zal hiervan een verslag schrijven.

Zondag 31 augustus 2008; Het was nog vroeg toen ik samen met mijn kamergenoot (Bas van den Hoven) richting het Duitse Wurzburg reden. Met enige vertraging kwamen we aan bij het congres center, waar we ons moesten inschrijven. Hier kregen we een rugtas met daarin de bijhorende spullen die we die week konden gebruiken. Na enige uitleg waar ons hotel stond, maakte we ons uit de voeten en gingen maar eens op zoek naar het hotel. Makkelijker was het niet, een straat verder stond het hotel. Pakten onze spullen uit de auto en brachten het naar de kamer. Na een tijdje op het terras te hebben gezeten, werden we verzocht door de vrijwilligers mee te gaan naar de openingsceremonie van de spelen. Ieder land moest zijn vlag dragen naar het podium brengen en in zijn eigen taal gedag zeggen. Na wat te lange toespraken (naar mijn mening), werden de kaarsen aangestoken en een Europees vuur (dat helaas mislukte). Na het officele programma kwam er nog een bekende rockband voor ons optreden. Dat duurde tot een uurtje of 11. Na veel nieuwe en bekende gezichten te hebben gesproken ben ik terug gegaan naar het hotel, om bij het eerste sporttoernooi aanwezig te kunnen zijn.

Maandag 1 september 2008;Na een korte nachtrust, een ontbijt, zijn we vertrokken naar het eerste toernooi van de Europese spelen in Wurzburg Duitsland. Om toch een beetje actief te blijven besloten Bas en ik om maar naar de sporthal te wandelen, niet te weten hoever het lopen was. Na wat kaartlezen en het vragen naar de juiste weg, lag daar de sporthal waar deze dag het badminton werd beoefend. Met een goed gevulde tribune, keken de mensen uit alle hoeken van Europa naar fantastische wedstrijden die op de scherps van de snede werd gespeeld. Wij Nederlanders hadden helaas voor dit toernooi niemand afgevaardigd, dus besloten wij maar onze zuiderburen een hart onder de riem te steken, en ze eens flink aantemoedigen, en of dat hielp, kan je wel zien aan de uitslagen: een goud, zilver en twee bronzen medailles voor de Belgen, een zeer goede prestatie al voor de eerste dag ”proficiat” dames. Na een lange dag aanmoedigen was er nog een heerlijk diner, waar we gezamenlijk van konden genieten.Na het diner hebben we de prachtige stad Wurzburg met het avondlicht bekeken.

Dinsdag 2 september 2008; Zo dag twee was aangebroken, deze dag stond in het teken van trainen, en moesten dus vroeg uit de veren voor een stevig ontbijt. We kregen van de wedstrijdleiding de locatie door waar het wielerevenement zich zal plaatsvinden. Eenmaal aangekomen prepareerde wij onze fietsen om daarna eens goed het parcours te verkennen. Al snel kwamen we al een paar concurrenten tegen, het waren de Italianen die ook bezig waren et een trainingsronde. Na een kort gesprek reden en trainden we gezamenlijk over het parcours. Na drie rondes en zo’n 50 km. Verder hield ik het voor gezien, en ging terug richting Würzburg. Na een korte wasbeurt verplaatsen wij ons richting een van de evenementen. Deze dag werd er gezwommen, gegolfd en gedart, bij het laatste zijn we langgeweest om te zien of die trippel of die Bull gegooid werd. Ook hier warende Belgen van de partij en haalde ook hier een medaille binnen erg knap hoor. Na wederom een heerlijk avond maal hebben wij mogen proeven van de avond en het nacht leven van Würzburg.

Woensdag 3 september 2008; Ja woensdag, was een dag, om eens rustig naar alle sportactiviteiten te kijken, want ook voor vandaag stonden weer een aantal toernooien op het menu, o.a. tennis en het badminton. Woensdag was ook een dag om alle krachten te sparen en onze fiets eens goed natekijken of er geen mankement aan zat, maar dat was voor latere zorg eerst was het tennis prio no. 1, omdat daar een van onze Nederlanders (Martijn) moest tennissen. Na een aantal banen te moeten aflopen op zoek naar een Oranje sporter, zagen we onze Martijn op een van de mooie Duitse banen spelen. Het spel ging gelijk op, games over en weer, voor de eerste set moest een ti-break aan te pas komen. Maar helaas na een uur moest Martijn zijn meerdere erkennen en verloor zijn partij. Aan de andere kant van de stad, was ook het badminton bezig, en besloten om daar maar een kijkje te nemen. Ook hier zaten de tribunes weer lekker vol met supporters. Vlaggen en spandoeken hingen over de reling, om zo hun favoriete sporter een hart onder de riem te steken.Na een lange dag van sport en vermaak eindigde deze dag ook in het universiteit gebouw van Würzburg, waarna ik naar het hotel terug ging om hier een laatste check-up te doen van mijn fiets, o.a. nieuwe binnen en buitenbanden monteren, smeren ect. ect.

Donderdag 4 september 2008; Dit moest de dag worden waar ik het hele jaar voor had getraind. Vandaag werd het Europese wielerkampioenschap gehouden. Vandaag werd de 5 km. Tijdrit en de 20 km. Wegrace gehouden.Helaas was dit niet in Würzburg zelf, maar een plaatsje verderop genaamd Guntersleben dat zo’n 20 minuten rijden was van Würzburg. Het programma was als volgt, eerst werd de 5 km. Tijdrit gehouden en s’middags werd de wegrace gereden. Bij aankomst werden de fietsen uitgeladen en deden we nog een laatste controle aan onze fietsen, waarnaar we gezamenlijk naar de start reden 5 km. verder. Door een aantal redenen werd de start met een uur uitgesteld. Eindelijk gingen de eerste van start. Uiteindelijk kwam ik aan de start, de adreline schoot door het lichaam, er werd afgeteld van vijf naar een en daar ging ik. Na een km. of twee voelde ik al aan mijn benen dat het erg zwaar ging worden, maar ik hield vol. Eenmaal bij de finish aangekomen zat ik kompleet stuk, alles deed pijn, snel keek ik op mijn teller 8 minuut en 14 seconden hmm erg tevreden was ik. Toen ieder zijn tijdrit had gereden was het tijd om te eten en wachten op de uitslag. De eerste uitslagen kwamen op de muur te hangen, en daar volgde er meer, ook die van mij stond erbij. Mijn tijd was gecorrigeerd naar 8 minuut en 15 seconden, ik was tevreden maar ook niet deze tijd kwam als vijfde door en greep op dit onderdeel naast de medailles. Nu was ik erg gebrand op een medaille voor de wegrace die s’middags werd verreden. Omdat we een paar uur moesten wachten besloten we om terug te gaan naar het hotel. Na een goede rust periode vertrokken we terug naar Guntersleben om daar voor een medaille te strijden. Ohh nee, ik had een lekke band ook dat nog dacht ik, na enige hulp van mijn mede coureurs was mijn bandje in zeer korte tijd gemaakt. De startschoot klonk en we waren vertrokken, voor een race van 20 km., de eerste helft ging vrij rustig, er zaten namelijk 3 heuvel in het parcours en op die laatste moest de slag worden voor vele werd gedacht, maar ook hier kon het verschil niet gemaakt worden. De laatste km. was erg onrustig veel duwen en trekken. We kwamen erg snel op de finishstreep af, bij de laatste 300 meter zette ik aan alles wat ik had, ik kwam achter een Spanjaard vandaan om nog een Noor intehalen maar tevergeefs, ik werd in de massasprint tweede. De uitslag was, ik was eerste, ik had een gouden medaille, erg gelukkig reed ik terug naar mijn ouders om daar nog een paar foto’s te maken van mij en mijn teamgenoten.

Vrijdag 5 september 2008; Na een lange avond, waar veel is gefeest op een zeer geslaagde wielerdag, met drie gouden medailles, twee voor Wim Hoentjen en een gouden plak voor mijzelf, was daar vrijdag de ene laatste dag. Op deze dag werden er drie evenementen afgewerkt waaronder een er doorliep tot de volgende dag. Bowling, Mini marathon en het atletiek vonden dus plaats op deze dag. De eerste helft van de dag heb ik me voorgedaan als toerist, en ben ik samen met mijn familie richting Rothenburg gereden waar we bijna de gehele dag rondgelopen hebben. Als ik je een plaatjes mag aanraden om op vakantie heen te gaan is dit wel een hele mooie plaats. Rond een uur of vijf was ik terug in Wurzburg voor de mini marathon waar Bas en Martijn aan meededen. De start vond plaats waar ook de openings ceremonie plaats vond, en liep door een mooi park. De afstand voor de dames was de 3 km. en voor de mannen de 5 km. Na het startsein was het wachten of zei bij de beste zaten. na een klein half uur kwamen ze met een laatste eindsprint over de finishlijn. Gesloopt maar tevreden kwamen ze rustig bij hun positieve en liepen ze meteen door naar de fysiotherapie om hun spieren eens flink onder handen te nemen. Helaas vielen Bas als Martijn buiten de prijzen maar wat is nu belangrijker, winnen of meedoen.

Zaterdag 6 september 2008; Zaterdag was de laatste dag van een hele week topprestaties en er was dan ook maar een onderdeel over, en dat waren de laatste onderdelen van het atletiek. Hier moest een van onze Nederlanders in actie komen, en dat was op de 1500 meter. Ik kan je vertellen dat onze Martijn hiermee een bronzen medaille heeft gewonnen. Waar het een aantal keren niet lukte, was hij op dit onderdeel erg sterk. Proficiat Martijn erg goed. Na een lange dag op het veld doorgebracht te hebben, was er nog een officieel gedeelte wat op het programma stond, en dat was het gala afsluiting diner. Snel naar het hotel om ons maar eens in een heel ander pak te steken, i.p.v. ons sporttenue. Met de tram naar gala diner was ook eens iets anders, maar erg leuk. eenmaal aangekomen stonden alle tafels gedekt, de landen kaartjes stonden op tafel dus je wist precies waar je moest zitten. Na een korte inleiding van de avond mochten we aan ons eten beginnen, het was echt heerlijk. Na het eten was er tijd voor dans en muziek en zeker voor wat drinken en dat hebben we dan ook gedaan. Al met al was het een geslaagde week in Würzburg, waar drie gouden en een bronzen medaille is behaald door het Nederlandse team.

Drielandentocht, Vrijdag 19 september 2008; Het was 10.00 uur verzamelen op het parkeerterrein van hotel van der valk te Maastricht. Hier kon je even omkleden en je fiets in orde maken, banden op spanning ect. Na een welkomstwoordje van onze organisator vertrokken we in een peloton naar het ziekenhuis waar de officiële start was van de tweede daagse euregiotour 2008 in Nederland. Ook bij het ziekenhuis azm was er nog de mogelijkheid om wat eten en drinken te krijgen. Het startsein klonk en we vertrokken richting het ziekenhuis in Aachen. Dwars door het Limburgse landschap, met heuveltjes en snelle maar korte afdalingen. Deze dag kregen we eerst de loorberg en toen de camerig voor onze kiezen. Dit waren mooie bergen( heuvels) om overheen te rijden. Rond het middag uur kwamen we aan bij het ziekenhuis in Aachen Duitsland, waar we konden genieten van een heerlijke lunch.Na een klein uurtje vertrokken we om ons richting Nederland te bewegen, waar we verwacht werden door de burgermeester van Maastricht. Ook hier werden we met open armen ontvangen om eens na te praten over deze prachtige dag, met een hapje en een drankje. Na een toespraak gingen we op de foto en toen was het tijd om terug te keren na ons hotel. Met veel aandacht reden we door de straten van Maastricht terug, het was een geweldig gevoel.

Zaterdag 20 september 2008; Na een heerlijk ontbijt moesten wij ons al weer klaar maken voor de tweede dag van de euregiotour 2008 in Nederland. Ditmaal gingen we niet richting Duitsland maar juist de andere kant op, we reden in de richting van Hasselt België. De tweede dag was zogezegd een rustige dag, maar het waren dan wel minder heuvels dan de dag ervoor, het tempo lag nu wel een stuk hoger dan de dag ervoor, en al snel werden de eerste tekenen van vermoeidheid in het peloton zichtbaar. Een aantal renners moesten dan ook een klein duwtje in de rug hebben om door het glooiende landschap heen te rijden. Na een korte klim reed in mijn band helemaal kapot waarna ik een kleine achtervolging in moest zetten. Niet veel later was ik weer bij het peloton. Ook vandaag was de planning dat we rond het middag uur bij het ziekenhuis van Hasselt aan kwamen. Hier werd dan ook uitgebreid gelunch. Het eten was zo lekker en zo veel dat het programma wat uitliep, en dat vonden wij echt heeeeel erg. Nu kregen wij de mogelijkheid om het tempo nog verder op te schroeven. Rond een uur of 4, kwamen we bij het hotel aan voor een afscheids borrel. Al met al was het een geslaagde tour en hopelijk komt deze tour volgend jaar terug.

Dankwoord; Graag wil ik uit naam van alle berokken wielrenners, hun familieleden en relaties dank uit spreken aan hen die op een of andere wijze hebben bijgedragen aan het slagen van afgelopen fietsseizoen.