Wielerseizoen 2007

CyclingTeam 2007;

Activiteit 1; 31 maart “WTGN Teambuildingsdag” Best

Activiteit 2; 21 april “Belgisch Nederlands onderonsje in de Kempen “

Activiteit 3; 12 mei “Vlaardingen, Here we come”

Activiteit 4; 15, 16, 17 juni “Von Stuttgart bis zum Bodensee”

Activiteit 5; 22, 23, 24 juni Euregiotour Italië

Activiteit 6; 25 augustus – 3 september “WTG Bangkok”

Activiteit 7; 9 september toertocht Delden Delden.

Activiteit 8; 7 oktober “WTGN Teambuildingsdag” Best

Wtgn Teambuildingsdag; Ook dit jaar was het weer aftasten hoe de benen uit het winterseizoen kwamen. Zoals gewoonlijk reden we dit jaar ook weer de eerste kilometer van het seizoen op de wielerbaan van Tilburg. Vele van ons hadden nog niet echt veel kilometers gemaakt en dat was ook goed te zien. Al snel waren er twee groepen die over het twee kilometer lange parcours reden. Na een uur of twee hielden we het voor gezien en was het vragenrondje van start gegaan.

Vlardingen, Here we come; Voor het eerst in de wtgn geschiedenis werd het westland aangedaan. Ja, wat moest men hier verwachten, nou dat hebben we geweten, regen en wind heel veel wind. Als ik eerlijk moet zijn was het te slecht en te gevaarlijk weer om in een groepje te rijden. Windkracht 8 a 9 stond er die dag en dat was echt te veel van het goede maar we zijn er toch maar op uitgegaan. De eerste aantal kilometers reden we met de wind mee en dan heb je niet erg veel last van de wind maar toen was het tijd om richting huiswaarts te rijden en dat was vol in de wind. Al gauw werden er onder andere ik vanaf gereden, en was het voor de zwakkere onder ons niet vol te houden. En waar iedereen voor vreesde werd dan ook werkelijkheid, in het westland staan heel wat paaltjes en als je met je gezicht achter iemand anders rijd kan je niet altijd een paaltje zien. Een renner die voor hem reed waarschuwde niet op tijd en reed boven op een paaltje. daar lag hij gelijk greep hij zich bij zijn sleutelbeen. Gevreesd werd voor het ergste, achteraf liep het af met een sisser. Het was nog onverantwoord om hier nog te fietsen en zijn met de kortste weg naar huis gereden.

Euregiotour 2007; Na een bijzonder succesvolle en vooral gezellige tocht door Duitsland trekken drie WTGN ers’ Peter, Gideon en Danny richting Innsbruck. Dit omdeel te nemen aan de reeds verschillende jaren bestaande orgaanpromotie- tocht van bovengenoemde naam. Een tocht bestaande uit drie fietsdagen door de Alpen, afstanden van circa 100 – 140 km per dag met volledige verzorging, overnachtingen, inclusief materiaalwagen, etc. Bedoelde tocht staat open voor getransplanteerden, dialyserenden, verplegend / medische personeel en sympathisanten uit vooral Oostenrijk en Italië. Totaal ongeveer 100 dames en heren. logeren in een pension met zicht op het omringend bergmassief en hebben een drie persoonskamer. (en dat hebben we geweten, niet waar Gideon!) Aanvankelijk brengen we de tijd door met wat uitrusten, lekker eten en af en toe een oefentochtje. Tussen door wat kletsen met twee Zuid-Afrikanen die ook aan deze tocht zullen deelnemen. Peter doet zijn uiterste best zijn materiaal te verzorgen en naar mate de vertrekdatum nadert stijgt ook de (gezonde) spanning voor een tocht die ons veel ontzag inboezemt. Tijdens de laatste dagen voorafgaande aan de start testen we twee keer de benen op de Brenner. Zoals wel verwacht heeft Peter geen enkele moeite en dat is vooral goed voor zijn zelfvertrouwen. Gideon en Danny daarentegen gaat het minder goed af. Zij oefenen stevig maar zoals wel te verwachten, valt er op zulk een korte termijn weinig verbetering nog aan te brengen. Danny slikt al dagen verwoed medicijnen voor zijn pijnlijke voeten, al helpt dat ook niet echt. Als we dan eindelijk vertrekken is het een stralende zomerse dag. Moe maar vol van de geweldige impressies zijn we blij deze dag volbracht te hebben.Wij, Nederlanders slapen die nacht in een soort “bezemkast” onder het dak van het hotel bij een temperatuur die maar niet wil dalen. De tweede dag vertrekken we uit Bolzano. Natuurlijk gehaast douchen en snel weer in het Azur blauwe fietstenue. Onderweg naar het ontbijt glijdt Danny, net als in Duitsland trouwens, lopend op zijn fietsschoenen uit op een stenen trap. De schouder behoorlijk pijnlijk blijkt niet gebroken en met nog meer Paracetamol stapt hij op de fiets om de voor ons liggende etappe van 140 km over zeer geaccidenteerd terrein te volbrengen. We dachten trouwens dat het zwaarste deel vooral in het begin van deze tocht lag, niets bleek minder waar, want na de Karrerpass blijft het behoorlijk op en neer gaan, terwijl de Italianen als verwoede profs, kop over kop rijdend, het tempo steeds een impuls geven. Moe maar zeer voldaan is Trento onze laatste halte onderweg naar Verona. En ook nu weer is het diner voortreffelijk en met goede wijn overgoten in ’n amicale sfeer tussen de verschillende nationaliteiten. De laatste dag blijkt een peulenschil van 100 km langs de Adige rivier en met aankomst in Verona. De ontvangst naast het beroemde openluchttheater in het midden in het centrum is overweldigd. Hartverwarmend tijdens het gehele traject zijn de voortdurende ontvangsten bij gemeentebesturen, plaatselijke patiëntenverenigingen, sportorganisaties, etc. Ook het publiek moedigt de karavaan bijna continue aan en zelfs de RAI Uno, Italiaanse TV, besteed zeer ruim aandacht aan de positieve effecten van orgaandonatie

W.T.G. Bangkok Thailand; Wedstrijdverslag, Dinsdagavond 28 augustus 2007 in een warm Bangkok. De 20 kilometer wegwedstrijd was te doen op deels hetzelfde parcours van de tijdrit. 3 keer een lus van circa 6.7 kilometer waarin twee keer een brug en een klein heuveltje. In de donker (start was om 18:30) en halve bak verlicht, slecht dus, zoals wij dat noemen. Ik startte in de laatste groep met twee andere leeftijdscategorieën. Landgenoot Gideon Elve (eerste keer deelnemer aan de Games) zat in dezelfde startgroep en omdat hij nogal teleurgesteld was met zijn vierde plek bij de tijdrit hadden we de volgende wedstrijdtactiek bepaald. Het nummer 3 in tijdrit van zijn categorie was 17 seconden sneller geweest en de nummers 1 en 2 ongeveer een minuut. Dus die bronzen medaille winnaar (een Australiër) moesten we in de gaten houden en op het laatst voorbij fietsen. Dat zou voor ons gevoel mogelijk moeten zijn. Ik zou dat achterwiel in de gaten blijven houden en Gideon moest in mijn wiel blijven zitten. De start was brug af, volle gas en meteen boven de 40 per uur. Anderhalve ronde hebben we in de kopgroep gezeten, ondanks enkele plaagstoten van de sterke renners. Daarna werd er een kopgroep gevormd van ongeveer 10 renners en wij bleven de Australiër maar in de gaten houden. Ik merkte wel dat hij iets meer moeite kreeg met de brug oprijden. Daarentegen had Gideon bij de laatste doorkomst zijn duim omhoog laten zien aan onze coach om aan te geven dat hij zich prima voelde. Bij de laatste bocht sloten we weer verrassend aan bij de kopgroep want die waren elkaar aan het aftasten. Dus werd het een massasprint waar wij ook deel van uitgingen maken. Het opschakelen begon, even aan Gideon vragen of hij zich nog goed voelde en op de brug vol doortrekken. Ik kon links voorbij de Australiër en Gideon rechts. Die Aussie wist niet meer welk wiel hij moest pakken en kon ons niet meer voorbij. Dit heeft hij later ook toegegeven aan Gideon. Dus de van te voren bepaalde tactiek had gewerkt. De sterke renners zaten voor in de spurt en Gideon pakt zijn bronzen plak (werkelijk pas na uitvoerig bestuderen van de fotofinish). Geweldig dat ik mijn knechtenrol volbracht heb en dat Gideon het zo heeft afgewerkt. Over de race, het snelle tempo en dat ons plan heeft gewerkt, heb ik een supergevoel overgehouden. Ik ben vijfde in mijn leeftijdscategorie geworden en ben daar ook tevreden over. Alleen balen dat ik mijn eigen plekkie nog niet weet. En het is maar de vraag of ik dat nog te weten kom. We hadden alleen maar rug en zijn ummers en geen chip aan de fiets om goed te kunnen registreren. Had beter gekund denken we dan maar. Tijd die ik op mijn klokje zag was circa 34:51 (best trots op), temperatuur 29 graden om 18:45 uur lokaal en zoals al eerder gezegd in de donker. Het fietsen voelde beter als bij de tijdrit omdat je nu niet voluit hoefde te gaan en dus ging het ademen ook beter. Peter Gerritsen was vijfde bij zijn spurt. De Fransen hebben hem tijdens de wedstrijd gekloot. En, jaja, Elbrich Terpstra heeft de zilveren plakveroverd.De verdere verhalen hoor je wel, het is al laat maar ik meende toch dat al degene die meeleven recht hadden op dit verhaal.Bedankt voor de support. Het ondersteunt geweldig.

Toertocht Delden – Delden (Gdl.) – Delden; De toertocht Delden – Delden (Gdl.) – Delden was 09-09-2007 een succes voor zowel de organisatie alsook de deelnemers. De tocht voerde door het schitterende landschap van Twente en Gelderland, met rustplaatsen in het Gelderse Delden en bij de Zwiepse molen in Zwiep. De organisatie van Deldense Fiets Club “De Twickel Trappers” en de vele vrijwilligers genoten van de opkomst van bijna 300 deelnemers die de weg naar Delden wisten te vinden. Het bleef droog en de opvallend veel grote groepen renners met name uit Haaksbergen en Hengelo, maar ook de kleine groepjes, eenlingen en eigen leden verdrongen zich bij de dames achter de inschrijvingstafel. Wim Hoentjen die de tocht in grote lijnen op papier zette, reed zelf mee met een aantal WTG deelnemers de tocht. Noemenswaardige pechgevallen deden zich behoudens enkele lekke banden niet voor. Wel was er een klein smetje door een valpartij bij de dames van de Veluwerijders, ook hier bleek alles achteraf mee te vallen. Zij kwamen moe maar voldaan als laatste groep binnen en kregen van de organisatie allen nog een extra banaan aangeboden, waarna de dames met een glimlach terugkeerden naar de Veluwe. Uit de vele reacties was er alom waardering voor deze tocht. “De Twickel Trappers”danken dan ook alle deelnemers voor hun komst en hopen iedereen terug te zien bij een van haar volgend.

Sportman van het jaar 2007; Zelf weet ik niet wanneer, maar het moet ongeveer in september of oktober geweest zijn dat mijn ouders een mailtje naar de gemeente te Vlaardingen heeft verstuurd, om ervoor te zorgen dat ik bij de nominaties kwam voor sportman van het jaar 2007.Voor deelname aan het wereldkampioenschap in Bangkok Thailand waar ik een derde plaats in de wacht sleepte op het onderdeel wegcours was ik genomineerd. Zelf vond ik dit een hele eer, ik stond in meerdere kranten en kreeg veel reacties van vrienden en familie.Een aantal weken voor de onthulling van sportman van het jaar kreeg ik een brief waar ik was uitgenodigd om bij sportcentrum de polderpoort langs te komen voor de grote finale.19 januari 2008 was ik dus in de ‘polderpoort’ waar een live tv uitzending werd van het evenement. Na wat interviews werden de verschillende categorieën een voor een opgenoemd en uitgenodigd op het podium om verslag te doen van was hij of zij het afgelopen jaar heeft gepresteerd als sporter. Mijn categorie was als tweede en, en werden dus een voor een op het podium geroepen. Daar stonden we dan, wachtend op de techniek en de microfoons die klaar werden gezet. Er werd geroepen nog een paar seconden, en ja daar begon de verslaggever met de vragen, onvoorbereid sprak ik met de man, en in begin was ik best zenuwachtig maar hoe langer ik er stond hoe minder dat werd. Het moment kwam steeds dichter en dichterbij, was ik het of was ik het niet, dat was nog steeds de grote vraag.

De wethouder van de stad Vlaardingen kwam op het podium om de uitslag van dit jaar bekend te maken. De spanning steeg, en de sportman van het jaar 2007 is geworden, dat was ik helaas niet, maar een handbiker, ik werd zelfs geen tweede ik kreeg het brons om mijn schouders. Op dat moment was ik best teleurgesteld maar achteraf, was het toch goed om maar even je gezicht te laten zien was ook niet slecht toch. Je staat daar eigenlijk niet voor jezelf maar voor al die andere mensen die op een wachtlijst staan, of die niet het geluk hebben om aan sporten te komen.

Dankwoord; Graag wil ik uit naam van alle berokken wielrenners, hun familieleden en relaties dank uit spreken aan hen die op een of andere wijze hebben bijgedragen aan het slagen van afgelopen fietsseizoen. In het bijzonder zijn genoemd het bestuur van de World Transplant Games Nederland voor het ter beschikking stellen van hun inhoudelijke ondersteuning en kennis. Daarnaast uiteraard de heren Frank van Stipdonk , Jack Engels van Interfood Holding BV en Joost van de Wouw van Recticel Bladel, onze sponsoren, voor hun fantastische en professionele wieleroutfit.Last but not least Leny Slenter voor haar bijna voortdurende zorg als chauffeuse van onze materiaal-/volgwagen.