D o n o r 2 L i f e

Na enig overleg hebben we besloten om volgend jaar augustus deel te nemen aan de europese spelen voor getransplanteerden en dialyse patienten. Dit zal plaatsvinden in Zagreb Kroatie. Daardoor zal ik weer gaan trainen en proberen zo veel mogelijk toertochten rijden bij mij in de buurt; oa. ronde van midden Nederland en ”de hel van de heuvelrug”. uiteraard zalik hier verslag van doen op mijn website.

WTG Goteborg Zweden 2011

Wegwedstrijd; Zondag 19 juni 2011

Vandaag stond dan eindelijk de wegwedstrijd op het programma. Vanmorgen dus
om 9 uur naar het park gegaan, waar we met de hele club Nederlandse fans hadden afgesproken. De vijf geselecteerde wielrenners hadden de afgelopen maanden hard getraind om op deze dag eens flink huis te houden.
Maar de spanning was bij iedereen behoorlijk goed merkbaar. De tijd tikte
maar langzaam weg, maar uiteindelijk werd om 10 uur het startschot gelost.
De vele supporters stonden over het hele parcours maar om een goed beeld te krijgen hoe zwaar daadwerkelijk het parcours was stonden wij op de steile beklimming van 14 %.

Het parcours was erg lastig, met twee keer een steile klim (14% helling),
waar in totaal 6 ronden werden afgelegd, dus we konden iedereen  behoorlijk
wat keren aanmoedigen. Uiteraard allen volledig oranje uitgedost.

Het wedstrijdverloop was enorm spannend; al snel vormde zich een kopgroep
van circa 10 mannen, waarin ook Gijs en martijn vertegenwoordigd waren. Iedere ronde was
het natuurlijk superspannend en waar iedere ronde steeds een (aantal)
renner(s) moest passen omdat er de hele wedstrijd verschrikkelijk hard werd
gereden, bleef Gijs en tot de laatste klim goed meedoen. Na een ronde of 4 waren we martijn toet kwijt, waar was hij gebleven? De laatste meters van die klim waren echter nét iets te lang. Gijs moest een 10 tal meters prijsgeven en kon dit gat helaas net niet meer dichten om mee
te sprinten voor de overwinning. 5-10 seconden achter de wereldkampioen uit
Australie en de Noorse nummer 2 (winnaar van de vorige 2 WTG’s), kwam Gijs
knap binnen op de vijfde plaats. Maar nog steeds was er niks te bekennen van Martijn, daar kwam hij zwaar teleurgesteld aangelopen. Al snel werd duidelijk dat hij een leegloper had.

Voor Harry was dit zijn eerste spelen en had erg hard getraind. In deze groep werd verstandig gestart. Harry en Jan bleven goed vooraan fietsen. In een groepje van drie man werd kop over kop gereden. Maar ook harry kreeg te maken met de pechfactor. Ook voor hem eindigde zijn wedstrijd stilstaand langs het parcours met een lekke band.

De wegwedstrijd van Koos van Moerkerk  was van een heel ander kaliber. Het startschot werd gegeven en de mannen vertrokken in tegenstelling tot de jonkies erg rustig. Boven aan de klim van 14% werd er gekeken naar elkaar waarbij Koos het voortouw nam. Bij de eerste passage bleek al dat Koos een voorsprong had van een paar seconden. Ronden naar ronden heeft hij dit uitgebouwd, en na 6 rondens stonden dus alle Nederlandse supporters klaar bij de finishlijn om Koos te feliciteren met zijn gouden medaille. Maar wat deed Koos, net voor de streep pakte hij zijn bidon en nam er nog een flinke slok uit, stopte hem weg en reed met een noodgang door. Iedereen was verbaast. Wat ging hij doen. Had hij wel zijn rondens geteld of deed hij gewoon een ere rondje. Maar bij de volgende passage had hij het begrepen, de handjes gingen in de lucht en was het voor Koos groot feest.

26 maart teambuildingsdag Best; Na heel veel afmeldingen bleven er gelukkig nog 4 renners over die vandaag zin hadden om een stuk van zo’n 50 kilometer te rijden door het Brabantse landschap. Omdat Bas uit deze streek komt en redelijk de weg wist, had hij voor ons een prachtige route uitgestippeld. Na de lunch stapte ze om hun fiets en begonnen rustig aan hun tocht. Je kon goed zin dat ze de afgelopen maand goed hadden getraind, want het tempo waar in ze reden lag er hoog. Soms tipte zelfs de veertig kilometer aan en dat is voor een trainingstocht toch best hard. Dit belooft zeker wat voor de aankomende spelen in Zweden. Maar ook hier kwam na zo’n 50 kilometer een eind waarna we wachten op de uitreiking van de selectiecertificaten.

13 maart 2011, Leersum  Vandaag was er weer een training voor het Sport en Transplantatie wielerteam. Een groepje van 5 renners waren naar het prachtige Utrechtse heuvelrug gekomen om een parcours van zo’n 1100 meter en een lekker klimmetje te komen trainen.

Van onze trainer hadden we een trainingsprogramma gekregen die we moesten uitvoeren.

3 a 4 oefeningen in anderhalf uur fietsen. Omdat het voor sommige mensen nog best vroeg in het seizoen was, waren deze oefeningen nog een hele opgave. Halverwege de training kon je zien dat ze het erg zwaar hadden, met name het glooiende stuk omhoog. Maar ook na anderhalf uur hard werken kwamen we terug met een voldaan gevoel.

Al met al was dit voor de vijf renners een geslaagde training.

Zaterdagmorgen 5 februari 2011; was voor de wielrenners van stichting sport en transplantatie weer de eerste kennismaken van het jaar. Dit keer was het niet de racefiets waar we op zaten, maar vandaag hadden we een spinningzaal afgehuurd voor een anderhalf uurtje intensief fietsen op de plaats. Na een korte introductie van de zaal, fietsen en instructeur begonnen we aan een warming-up van een paar minuten. De zweet druppels en het gehijg van sommige renners gaf wel aan dat dit best zwaar zal worden. Een nieuw nummer dus een nieuwe oefening. Een denkbeeldige berg van 10 minuten, steeds een stukje zwaarder. Ook bij deze oefening zag je de gezichten steeds meer vertrekken. Oké, we zitten dan wel aan het begin van het seizoen en sommige hadden nog niet eens op een fiets gezeten, dus dan mag er natuurlijk nog een beetje gesjoemeld worden. Eenmaal boven aangekomen, was het nummer afgelopen en kregen we weer een nieuw nummer. Maar als je boven bent moet je weer naar beneden en kregen we dus een snel nummer waarbij je heel snel en licht moet fietsen/trappen.

Veel variaties en afwisseling maakt het fietsen op de plaats best spannend en intensief.

Zaterdag 23 oktober; was het dan zover. Dit was de eerste maar gelijk ook de Laatste training van dit jaar. De eerste training omdat we op een nieuwe manier gaan trainen en de laatste i.v.m. het aflopende seizoen. De opkomst daarin tegen was goed, 7 man sterk als ik de coach erbij telt. Om 10.30 uur was er afgesproken in het mooie en altijd rustige Sevenum. Aan het einde van een smal boeren weggetje stond daar het huis van de Fam. Horst. I.v.m. de lange reisafstand was ik dan ook net op tijd waardoor de hele parkeerplaats al was ingepikt. Parkeerde de auto en begroete zo, zoals het hoord als nieuwe sportcoordinator alle wielrenners die aanwezig waren. Zo kreeg ik ook de kans om gelijk wat nieuwe mensen te spreken. Vanwege mijn gezondheid reed ik niet mee, maar ik was niet helemaal naar Sevenum gekomen om niks te doen en zo had ik dus mijn camera bij om van alle wielrenners een foto te schieten. In tussen hadden ze zich allemaal omgekleed en moest er voordat we vertrokken naar het parcours nog even een groepsfoto gemaakt worden in de tuin van de Fam. van de Horst. Het weer was die dag best aangenaam, geen regen maar wel veel wind en voor de tijd van het jaar was het een mooie temperatuur 7 a 8 graden. Het parcours lag op zo’n 10 minuten rijden. Maar onderweg was het voor een wielrenner allemaal teveel geworden. Vanwege zijn lichamelijke klachten kon hij niet meer doorfietsen, en is halverwege afgestapt. Aangekomen op het parcours, reden ze eerst even een aantal ronden, even de benen losschudden. Toen was het tijd voor de training. Henk de trainer sprak ze toe over hun eerste oefening. Nadat ze ons een paar keer waren langsgereden werden ze weer bijeen geroepen voor de tweede oefening. Deze oefening zag er van een afstandje best grappig uit. Ze moesten met een been tegelijk fietsen. En tenslotte was er nog een derde. Nadat ze alles hadden afgerond werden de benen nog even losgeschud en was het tijd om naar huis te fietsen, waar uiteindelijk een heerlijke groentesoep was klaargemaakt.

Maandag 4 oktober; Even een up-date; De afgelopen maanden heb ik het enorm druk gehad met het klussen en verhuizen naar ons nieuwe stekkie, maar ook op het gebied van mijn fietsprestaties is het op dit moment erg rustig i.v.m. met de achteruitgang van mijn nier. Er is inmiddels een pd-catheter in mijn buik geplaatst en we proberen nu zo lang mogelijk de dialyse te ontlopen. Hoewel ik dan niet kan fietsen bij de stichting sport en transplantatie, is het gelukkig wel mogelijk om deze groep wielrenners te gaan begeleiden, dus stukjes schrijven en publiceren met wat foto’s blijft mogelijk.